b_550_300_16777215_00___images_stories_art_8.jpg

چهار سال است که آنابل کلارک از دو خواهر دوقلوی به هم چسبیده، “لوپیتا” و “کارمن آندراده” عکس‎برداری می‎کند و هدف او از این‎کار تغییر دیدگاه مردم نسبت به دوقلوهای به هم چسبیده است.

 

الفبا: چهار سال است که آنابل کلارک از دو خواهر دوقلوی به هم چسبیده، “لوپیتا” و “کارمن آندراده” عکس‎برداری می‎کند و هدف او از این‎کار، تغییر دیدگاه مردم نسبت به دوقلوهای به هم چسبیده است.

b_550_300_16777215_00___images_stories_art_1.jpg

۱٫ زمانی که تصور می‎شد لوپیتا و کارمن می‎توانند از هم جدا شوند، این دو دختر ۱۲ ساله گیج و ناراحت بودند و از مادرشان می‎پرسیدند که چرا باید آنها را از وسط دو نیمه کنند؟ اما پس از دیدار با پزشک جراح مشخص شد که این امکان وجود ندارد؛ به این دلیل که آن دو اعضای حیاتی مشترک بسیاری با هم داشتند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۲٫ این دخترها در وراکروز مکزیک به دنیا آمدند و در سن دو سالگی برای درمان به ایالات متحده نقل مکان کردند. آنابل کلارک اولین بار چهار سال پیش از آنها عکس گرفت و از آن زمان این کار را ادامه داده است. کلارک خیلی به جدا شدن آنها فکر می‎کرد اما لوپیتا و کارمن او را مطمئن کردند که چنین چیزی امکان پذیر نیست. بله، زندگی دشواری‎های خودش را دارد، اما آنها با ژیمناستیک و بازی‎های مدرسه و تعاملات اجتماعی و نواحتن پیانو پرمشغله‎تر از آنند که بخواهند به جدا شدن از هم یا دلسوزی افراد فکر کنند.

b_550_300_16777215_00___images_stories_art_conjoined-twins-carmen-an-009.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۳٫ کارمن می‎گوید: ” ما از بالاتنه به هم چسبیده‎ایم. خواهرم لوپیتا یک خمیدگی جدی روی پشتش دارد، من هم مشکلاتی با شکمم دارم.” با این وجود، پزشکان می‎گویند که آنها شانس تجربه و لذت بردن از سنین پیری را دارند. اگرچه آنها در همه لحظات زندگی به هم بسیار نزدیک هستند، اما رابطه عاطفی پراحساسی ندارند. وقتی کلارک پرسید که آیا آنها بهترین دوستان یکدیگرند، با یک اعتراف صریح و کوتاه کارمن روبرو شد: “نه، ما خواهریم.” کلارک همچنان اصرار کرد: “اما دوست هم هستید.” و لوپیتا سرسختانه پاسخ داد: “ما خواهریم، فقط خواهر.”

b_550_300_16777215_00___images_stories_art_3.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۴٫ کلارک عکس‎برداری از آنها را به عنوان یک پروژه‎ای هنگامی شروع کرد که برنامه درمانی آنها در آمریکا دنبال می‎شد. آنها از آن زمان برنامه‎های فیزیوتراپی فشرده دارند و از زمانی که سه یا چهار ساله بودند شروع به راه رفتن کردند. کارمن پای راست و لوپیتا پای چپ را کنترل می‎کند. آنها در کلاس‎های درس معمولی شرکت می‎کنند و می‎گویند که هیچوقت مشاجره نمی‎کنند. تنها دلیل تنش بین آنها آن است که کارمن می‎تواند در کلاس‎های عادی شرکت کند اما در همین حال مجبور است همراه با لوپیتا در کلاس‎های استثنائی هم حضور داشته باشد. کارمن می‎گوید که به این ترتیب در مدرسه کمی خسته و کسل می‎شود.

b_550_300_16777215_00___images_stories_art_4.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۵٫ کلارک به کار خود با این کودکان به شکل یک پروژه طولانی مدت نگاه می‎کند که ورود آنها به مرحله نوجوانی و بزرگسالی و زنانگی را دنبال می‎کند. او می‎گوید که هدفش در انجام این پروژه تغییر دیدگاه بسیاری از ما نسبت به کسانی مثل لوپیتا و کارمن است: “به نظر می‎رسد که یک دیدگاه معمول درباره دوقلوهای به هم چسبیده وجود دارد، آنها را به برنامه‎های اجرای زنده می‎آورند یا درباره آنها سریال می‎سازند. من هیچگاه احساس نکردم که این‎گونه برنامه‎ها می‎تواند به درک بهتر این افراد کمک کند. امیدوارم که این تصاویر بتواند بیش از حس تماشا کردن آنها از دور، به مردم احساس همراهی با این بچه‎ها را بدهد. من می‎خواهم که مردم ببینند که حضور در کنار آنها چقدر جالب است و همچنین دنیای آنها تا چه حد شبیه به دنیای سایر دختربچه‎های در همین سن است. کارمن می‎گوید که موسیقی پاپ، هیپ هاپ و R&B را دوست دارد. لوپیتا عاشق حیوانات است و از گیاه‎خوار شدن حرف می‎زند. آنها تا به حال بحث جدی‎ای درباره اینکه چه اتفاقی می‎افتد اگر که هر کدام بخواهد حرفه مجزایی را دنبال کند، نداشته‎اند.

b_550_300_16777215_00___images_stories_art_5.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۶٫ کلارک امیدوار است که بتواند از این عکس‎ها یک کتاب منتشر کند و از هر راهی برای کمک به آنها برای ادامه روند درمان‎شان استفاده کند. عکس‎ها در یک نمایشگاه در نیویورک به نمایش گذاشته شدند و عکاس کاملا مجذوب عکس‎العمل مردم شده بود. او عاشق عکسی است که بچه‎ها را در رختخواب نشان می‎دهد چون در وهله اول کاملا شبیه به دو کودک معمولی جدا از هم به نظر می‎رسند و عکس به بیننده این امکان را می‎دهد تا به آنها به چشم دو نفر نگاه کند، همان‎گونه که هستند.

b_550_300_16777215_00___images_stories_art_6.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۷٫ عکاس هم‎چنین تحت تاثیر یادداشتی قرار گرفت که از سوی کسی که پیش از آن یکی از دوقلوهای بهم چسبیده بوده و نمیه خود را از دست داده است: “وقتی دوقلوهای بهم چسبیده را گوگل می‎کنم، تصاویری از مرده‎های آنها در شیشه‎های داشنمندان شبیه به داستان‎های عملی پیدا می‎کنم. اما تا به‎حال هیچ کاری درباره تماس ویژ‎ ای که ما با هم داریم، درباره اینکه چگونه با هم ارتباط برقرار می‎کنیم و اینکه شخصیت و هویت برای ما به چه معناست انجام نشده بود.”

b_550_300_16777215_00___images_stories_art_7.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۸٫ این دخترها عاشق موسیقی هستند و به هم چسبیده بودن یک چالش بزرگ ایجاد می‎کند که کارمن می‎گوید: “به شکلی جالب است.” آنها پشت پیانو هستند، کارمن دست با راست می‎نوازد و لوپیتا با دست چپ. حالا کارمن مشتاق کار کردن با ویولن است، اما اینجا مشکل پیش می‎آید: “فکر می‎کنم در این صورت باید به صورت لوپیتا ضربه بزنم.”

b_550_300_16777215_00___images_stories_art_8.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۹٫ آنها درباره به هم چسبیده بودن چگونه فکر می‎کنند؟ لوپیتا می‎گوید: “من این را دوست دارم، اما گاهی هم دوست ندارم.” البته آنها متوجه این هستند که مردم به آنها زل می‎زنند اما راه حل آن را پیدا کرده‎اند. کارمن می‎گوید: “طوری به من زل می‎زنند که انگار دیوانه هستم، من هم طوری به آنها خیره می‎شوم که انگار دیوانه هستند! با مردم طوری رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار کنند. آنها می‎خواهند با من این‎طور رفتار کنند، من هم همین کار را می‎کنم.”

b_550_300_16777215_00___images_stories_art_conjoined-twins-carmen-an-007.jpg

(Visited 58 times, 1 visits today)